Islandia to miejsce o populacji mniejszej niż Lublin - zamieszkany jest jedynie niewielki obszar kraju, a reszta pokryta jest lodem lub skałami wulkanicznymi. Jeżeli tylko opuści się miasto (lub coś, co można nazwać cywilizacją), od razu trafia się między wysokie, przytłaczające góry żużlu i pumeksu, gdzie jedynymi żywymi duszami są białe owce i biegające w śmiesznym tempie konie. Co jakiś czas można spotkać niewielki domek z przystającą do niego stodołą lub pastwisko otoczone niewielką zagrodą. Ale nic poza tym.
Co mnie oczarowało, gdy przyjechałam na Islandię po raz pierwszy to cisza i spokój, który obecny jest nawet w stolicy. Ludzi jest mało, a jeśli już są, to raczej żyją w swoim świecie. Łatwo jest uciec od zgiełku, wystarczy tylko wyjechać na chwilę z miasta, a można napotkać mały wodospad, rzeczkę lub górę, na którą można się wspiąć.
Mimo że kraj jest mały, wciąż czuję, że jest w nim wiele do odkrycia i za każdym razem zwiedzam coś nowego; widziałam lodowce, byłam na najwyższym wodospadzie, przeprawiałam się boso przez rzekę, kąpałam się w dzikich gorących źródłach i odwiedzałam opuszczone domy, a nadal wiem, że to miejsce jest przeze mnie niezbadane i jest bardzo wiele do zwiedzenia.
Zieleń i dziewiczość wyspy podoba mi się w niej najbardziej - nawet bardzo uczęszczany szlak na Glymur, który jest najwyższym wodospadem jest praktycznie nieasekurowany, przy najbardziej stromych i kruchych ścieżkach postawione są jedynie linki, których można się przytrzymać, ale poza tym cały szlak nie jest oznaczony. Przez ogromną rzekę przeprawiać się trzeba samodzielnie, bez mostu. Jaskinie znajduje się samodzielnie. Myślę, że jeżeli coś może się podobać w Islandii to jej dzikość i nieustannie zaskakująca świeżość.
